Πριν λίγες ημέρες έπεσα πάνω σε ένα post ενός μεγάλου Έλληνα CEO στο LinkedIn.
Και όχι δεν ήταν από αυτά τα συνηθισμένα κείμενα που ανακοινώνουν ένα νέο project ή μιλούν για κάποιο success story.
Αντίθετα μοιραζόταν μια αποτυχία που αντιμετώπισε στην πορεία του.
Αυτό που σκέφτηκα διαβάζοντας το δεν ήταν μόνο το τι μου λέει για τον ίδιο αλλά κυρίως το τι λέει για την εταιρία στην οποία βρίσκεται.
Όταν ένα στέλεχος μιλάει δημόσια, ο κόσμος δεν σχηματίζει άποψη μόνο για εκείνο αλλά μερικές φορές, έστω και έμμεσα, σχηματίζει άποψη και για το περιβάλλον στο οποίο εργάζεται.
Κάπου εκεί είναι που το personal brand παύει να είναι αποκλειστικά μια προσωπική υπόθεση και μπορεί να γίνει και μέρος του ίδιου του employer brand.
Μιλώντας για employer branding, συνήθως σκεφτόμαστε εταιρικές ιστοσελίδες, recruitment καμπάνιες, δράσεις και περιεχόμενο στα social media.
Και ναι όλα αυτά έχουν τη σημασία τους.
Άλλωστε, διαβάζοντας και σχετική βιβλιογραφία θα δει κανείς πως το employer branding περιγράφεται ως την προσπάθεια ενός οργανισμού να επικοινωνήσει τι τον κάνει ξεχωριστό και ελκυστικό ως εργοδότη.
Το πρόβλημα είναι ότι ο κόσμος δεν μαθαίνει πλέον για έναν οργανισμό μόνο μέσα από τον ίδιο τον οργανισμό.
Σήμερα αν σκέφτεσαι να στείλεις την αίτηση σου κάπου, κατα πάσα πιθανότητα θα μπεις στο LinkedIn.
Θα αναζητήσεις τα άτομα που εργάζονται εκεί, θα δεις τα προφίλ τους και κυρίως το τι γράφουν.
Και όσο περισσότερο διαβάζεις τόσο μεγαλύτερη εικόνα θα αρχίσεις να σχηματίζεις για την εταιρία.
Οι άνθρωποι είναι κομμάτι της εταιρικής εικόνας
Πριν από μερικά χρόνια η δημόσια επαγγελματική παρουσία ενός στελέχους ήταν αρκετά περιορισμένη.
Συνήθως έμενε σε έναν τίτλο, σε ένα βιογραφικό ή σε κάποια ομιλία σε συνέδριο και κυρίως σε μικρό κύκλο επαφών.
Αυτό είναι και κάτι που πλέον έχει αλλάξει ριζικά με το LinkedIn.
Σήμερα ένας άνθρωπος μπορεί να επικοινωνεί καθημερινά με χιλιάδες άτομα της αγοράς από συναδέλφους μέχρι υποψήφιους και πελάτες χωρίς να χρειάζεται πάντα μια εταιρική σελίδα.
Όλα γίνονται από το προσωπικό του προφίλ.
Και αυτό σημαίνει ότι ένα personal brand πλέον μπορεί να κάνει δύο πράγματα ταυτόχρονα.
Καταρχάς χτίζει την επαγγελματική εικόνα του εκάστοτε ανθρώπου.
Και έπειτα μπορεί να δώσει πληροφορίες για τον οργανισμό με τον οποίο αυτός ο άνθρωπος συνδέεται.
Υπάρχουν μάλιστα και αρκετά δεδομένα που υποστηρίζουν αυτή τη σύνδεση παρουσιάζοντας θετική σχέση ως προς την ελκυστικότητα ενός οργανισμού και την εταιρική φήμη.
Εδώ όμως χρειάζεται μια σημαντική διευκρίνιση ότι ένα καλό post δε σημαίνει ότι διορθώνει και μια κακή εργασιακή εμπειρία.
Και φυσικά, απλά μερικά ενεργά στελέχη στο LinkedIn δεν θα δημιουργήσουν αυτόματα ένα ισχυρότερο employer brand.
Σημαίνει όμως ότι οι άνθρωποι που εκπροσωπούν έναν οργανισμό δημόσια μπορούν να επηρεάσουν τον τρόπο που τον αντιλαμβανόμαστε.
Personal brand δεν σημαίνει να κάνεις repost την εταιρική σελίδα
Με βάση τα παραπάνω που ανέφερα νομίζω ότι εδώ πρέπει να μιλήσουμε για μια παγίδα που μπορεί να πέσει ένας οργανισμός διαβάζοντας τα.
Και αφορά μια τακτική που γίνεται συχνά από τις εταιρίες θέλοντας να διατηρούν τις περισσότερες φορές τον έλεγχο.
Δηλαδή το HR να ζητήσει από τους ανθρώπους να κάνουν δημοσιεύσεις, να δίνει έτοιμα post και τελικά να μετατρέψει τα προσωπικά προφίλ σε μικρότερες εκδόσεις του εταιρικού λογαριασμού.
Κάτι τέτοιο θα ήταν τραγικό λάθος γιατί έτσι χάνεται ο λόγος για τον οποίο οι προσωπικές φωνές έχουν αξία.
Άλλωστε το personal brand δεν δημιουργείται όταν κάποιος μονίμως επαναλαμβάνει τα μηνύματα της εταιρίας του αλλά όταν ο κόσμος αρχίζει να συνδέει το όνομα του με έναν συγκεκριμένο τρόπο σκέψης.
Τουλάχιστον αυτό είναι που είδα εγώ μέσα από τη δική μου παρουσία στο LinkedIn τα τελευταία χρόνια.
Στα πρώτα μου βήματα δεν έγραφα με γνώμονα το να δημιουργήσω ένα «brand».
Έγραφα κυρίως για αυτά που έβλεπα στην καθημερινότητα μου ως HR.
Θέματα προσλήψεων, ηγεσίας και management και κυρίως πράγματα που θεωρούσα ότι μπορούσαν να γίνουν καλύτερα από το σύνολο του κλάδου.
Σιγά σιγά, αυτές οι σκέψεις έγιναν κάτι που ο κόσμος μπορούσε να συνδέσει με εμένα.
Η λογική μου παραμένει αρκετά απλή:
Εμπειρία → Ερμηνεία → Επικοινωνία → Εμπιστοσύνη.
Έχεις ζήσει κάτι.
Έχεις καταλάβει κάτι μέσα από αυτό.
Μπορείς να το επικοινωνήσεις με έναν τρόπο που προσφέρει αξία.
Και με αυτό τον τρόπο, οι άνθρωποι αρχίζουν να εμπιστεύονται περισσότερο τη δική σου οπτική.
Ακριβώς με τον ίδιο τρόπο μπορεί να συμβεί και με ένα στέλεχος.
Ένας HR Director δεν χρειάζεται να γράψει πόσο φοβερά είναι τα pizza Fridays για την εταιρική τους κουλτούρα. Μπορεί να γράψει για μια πρόσληψη που δεν πήγε καλά και τι έμαθε από αυτή.
Ένας manager μπορεί να μοιραστεί κάτι που άλλαξε στον τρόπο που διοικεί την ομάδα του.
Ένας CEO μπορεί να εξηγήσει μια δύσκολη απόφαση ή, όπως στο post που ανέφερα στην αρχή, να μοιραστεί μια αποτυχία του.
Αυτά λένε σίγουρα πολύ περισσότερα για έναν άνθρωπο από ένα τυποποιημένο corporate μήνυμα.
Και τελικά λένε και κάτι για την εταιρία πίσω από αυτό το άτομο.
Ο στόχος δεν είναι να γίνουν όλοι creators.
Δεν πιστεύω ότι κάθε εργαζόμενος πρέπει ξαφνικά να αρχίσει να γράφει καθημερινά στο LinkedIn.
Και σίγουρα ότι δεν πρέπει να μετατραπεί σε KPI το πόσο συχνά δημοσιεύει κάποιος.
Αντίθετα, οι οργανισμοί μπορούν να επενδύσουν σε κάτι πολύ πιο ουσιαστικό.
Να δημιουργήσουν ένα περιβάλλον όπου οι άνθρωποι που θέλουν να έχουν δημόσια επαγγελματική παρουσία να μπορούν να την αναπτύξουν.
Να τους βοηθήσουν στη δημόσια επικοινωνία χωρίς όμως να τους δώσουν έτοιμη φωνή.
Και κυρίως να αποδεχθούν επιτέλους ότι ένας άνθρωπος μπορεί να χτίσει κάτι δικό του ακόμα και αν συνεχίζει να εργάζεται μέσα σε έναν οργανισμό.
Γιατί τελικά ένα δυνατό personal brand δεν ανταγωνίζεται το employer brand, απλά το κάνει πιο ανθρώπινο.
Μπορεί να έχεις την καλύτερη εταιρική ιστοσελίδα.
Μπορεί να δημιουργήσεις το καλύτερο EVP (employee value proposition) ή ακόμα και να επενδύσεις χρήματα σε μια φοβερή καμπάνια για το employer brand σου.
Οι υποψήφιοι όμως θα συνεχίσουν να ψάχνουν τους ανθρώπους πίσω από την εταιρία.
Και μέσα από θα προσπαθήσουν να καταλάβουν το πώς είναι πραγματικά να βρίσκεται κάποιος μέσα σε αυτήν την εταιρία.
Φυσικά κανένα LinkedIn προφίλ δεν μπορεί να αποτυπώσει ολόκληρη την πραγματικότητα ενός οργανισμού.
Μπορεί όμως να δώσει μικρά σημάδια για τον τρόπο που σκέφτονται οι άνθρωποι του, για το τι επιτρέπεται να πουν και το πώς αντιλαμβάνονται το σύνολο της καθημερινότητας τους.
Για αυτό και πιστεύω σθεναρά ότι τα επόμενα χρόνια θα είναι όλο και πιο δύσκολο να συζητάμε για employer branding χωρίς να συζητάμε παράλληλα και για personal branding.
Οι δύο έννοιες δεν είναι ίδιες αλλά πλέον συναντώνται καθημερινά μέσα στην ίδια οθόνη.
Και ίσως η μεγαλύτερη ευκαιρία για τους οργανισμούς να μην είναι να βρουν περισσότερους ανθρώπους που θα μιλούν για εκείνους.
Ίσως τελικά η μεγαλύτερη ευκαιρία θα είναι να έχουν περισσότερους ανθρώπους που αξίζει να μάθει και να διαβάσει ο κόσμος.
Αυτό για εμένα είναι το στοιχείο που θα διακρίνει τα ισχυρά employer brands.
Πηγές
Backhaus, K., & Tikoo, S. (2004). Conceptualizing and researching employer branding. Career Development International, 9(5), 501–517. https://doi.org/10.1108/13620430410550754
Joglekar, J., & Tan, C. S. L. (2022). The impact of LinkedIn posts on employer brand perception and the mediating effects of employer attractiveness and corporate reputation. Journal of Advances in Management Research, 19(4), 624–650. https://doi.org/10.1108/JAMR-10-2021-0343
Livanos, H. (2026, September 19). Σε παρακαλώ ξεκίνα να γράφεις. Αντί Επιτυχίας. https://www.harislivanos.com/post/σε-παρακαλώ-ξεκίνα-να-γράφεις
